Vizyonlarının ve Hedeflerinin olduğunu
Herkesin bu yönde çalışıp koştuğunu
İnsanların sevinç ve mutluluktan coştuğunu
Elbette görmek isterdim ben Türkiye’m.

Kendi ürettiğin Uçağını ve Tankını
Yüzde yüz yerli otomotiv markalarını
Üniversitelerinde yepyeni buluşlarını
Görmek isterdim elbette Türkiye’m.İnsanların birbirine değer verdiğini
Paranın bütün dünya´da geçtiğini
Yurt dışına turistler gönderdiğini
Elbette görmek isterdim Türkiye’m.

ÖNDER DEMİR

www.saitcamlica.com

Bazı eğitim seminerlerimden sonra anne babalar hep yanıma gelir ve dert yanarlar. “Hocam biz öğretiyoruz, doğru ve güzel olanı, ancak televizyon bozuyor bizim çocukları” diye başlayan hayıflanmaları sürekli dinlerim.

Anne baba elbette haklılar. Ama nereye kadar?

* * * * * * * * *

“Çocukları televizyonların mahkumiyetinden kurtaralım” diye başlayan nasihatleri hepimiz yaparız ve dinleriz. Ancak televizyonun esaretinden kurtarılması gereken çocuklar değil, büyükleridir.

Matematiksel hesapları ve sosyal araştırma verilerine seminerlerimde kullanmayı çok seviyorum. Televizyonun aile içindeki yerine anlatırken hep “1095 saat” hesaplı araştırma verisini kullanıyorum.

Günde 3 saat televizyon izleyen bir insan, yılda 1095 saat televizyon izlemiş olur. Günde 3 saat televizyon izleyen bir insan 75 yıl yaşadığı zaman ömrünün 9 yılını televizyonun karşısında geçirmiş olur.  

Bu hesap verisi biraz eski. Türkiye’de televizyon izleme ortalaması günde 4,5 saate çıktı. Daha da kötüsü ev hanımları, yani annelerin televizyon izleme ortalaması günde 6 saate civarında.

Yeni bir hesap verisi yazacak değilim. Yukarıda hesapta gördüğünüz rakamları iki ile çarparsanız yeni bir hesap ortaya çıkmış olur.

Ancak ben bu hesapları anlattıktan sonra kaybedilen bu 3 saat değerlendirildiği zaman neler kazanılır sorusunun cevabını vermeye çalışıyorum.

Günde 3 saat kitap okuyan bir insan bir yılda üniversite mezunu kadar kültürlü olur. Günde 3 saat yabancı dil çalışan bir insan bir yılda bir dil öğrenir. Günde 3 saat çocuklarını terbiye etmek için uğraşan bir anne evlatlarını korumuş ve kurtarmış olur. Günde 3 saat çocuklarıyla oyun oynayan bir anne veya babanın çocuklarını çetelere bulaşma ihtimali binde bir bile değildir.

Siz bu istatistiği istediğin kadar uzatabilirsiniz.

* * * * * *

Sadece Türkiye’de değil, tüm dünyada Pedagoji uzmanları “Aile içi iletişim kopukluğunun”, anne baba ve çocuklar arasındaki sevgi köprülerini yıktığını vurguluyor. Bazen çok ilginç benzetmelerle karşılaşıyorum.

“Çocukları anneler doğuruyor ancak terbiyelerini televizyonlar veriyor” cümlesini ilk okuduğumda “kesinlikle doğru!” dedim.

Garip bir çocuk büyütme şekli türedi dünyada. Çocuğun evde yaramazlık yapmasını engellemek için, çocuğun çok fazla soru sorup kafa şişirmesini engellemek için, çocuğun tutturmalarını engellemek için, çocuğun altın gününde ortada dolaşmasını engellemek için ve daha birçok neden için televizyon kurtuluş olarak görülmeye başlandı.

Sadece karın doyurmanın anne baba olmak anlamına geldiğini zannediyoruz ki çoğu zaman karın doyurabilmek için bile televizyon kullanıyoruz. Maalesef artık televizyonlar yetiştiriyor çocuklarımızı. Kendi elimizle itiyoruz ekranın dibine. Birkaç yıl sonra televizyona anne baba diyen çocuklar türeyecek etrafımızda. Kimse boşu boşuna sadece dizileri suçlamasın. Dizileri yapanlar mı suçlu, bunları yayınlayanlar mı suçlu, dizileri kaçırmayan çocuklar mı, yoksa televizyonun başından kalkmayan anne babalar mı?

“Çocuğunun terbiyesiyle ilgilenmeyen bir anne, anne değil, dokuz ay on günlük otel görevlisidir” cümlesini ilk okuduğumda tuhafıma gitti. “O kadar da değil!” dedim.

Ben mi haklıyım bu sözü söyleyen Pedagoji uzmanı mı bilmiyorum?

Televizyona esir çocukları anlatmak için attım bu başlığı aslında. Televizyona anne diyen çocuklar var mı bilmiyorum? Çocuklar televizyona anne demeye başlarsa şaşırmayacağım.

Televizyonların çocuklar üzerindeki olumsuz etkisini bir arkadaşımla konuşuyorduk. Bana dedi ki “Hocam sen çocuklara ve gençlere kızıyorsun ama asıl sorun onlar değil. Asıl sorun büyüklerde.”

“Haklısın galiba!” diyecektim. Ama bana öyle bir cümle kurdu ki hemen ajandama not aldım. “Hocam sen çocuklara kızıyorsun ama benim annem yetmiş yaşına yaklaştı. Ziyaretine gittiğim zaman benimle dizi arası reklamlarda sohbet ediyor. Reklamlar bittiği zaman tekrar televizyona dönüyor.”

 Ben sadece sustum ve notumu aldım.

“Televizyondan önce çocukları mı kurtarmalıyız, yoksa büyükleriniz mi?”

“Televizyona anne diyen çocuklar, annelerine ne diyecekler?  sorularının cevapları üzerinde hepimiz düşünmek zorundayız.  

Benden söylemesi. Ellerinizle evlatlarınızı, “elektronik esaret” kuyusuna atıyorsunuz. O kuyuda kimse mutlu olamaz. Hiçbir eşya annemin sıcaklığının yerini dolduramaz.  

Çocuklarınızı sıcaklığınızdan mahrum bırakmayın.

Onlar üşürse sizde üşürsünüz.

Hatta onlar üşürse siz donarsınız. 

Sait ÇAMLICAEğitimci – Yazar 

]]> http://scamlica.wordpress.com/2007/05/14/televizyona-anne-diyen-cocuklar-annelerine-ne-diyecekler/feed/ 3 scamlica http://scamlica.wordpress.com/2007/05/11/mutluluk-icin/ http://scamlica.wordpress.com/2007/05/11/mutluluk-icin/#comments Fri, 11 May 2007 11:00:01 +0000 scamlica http://scamlica.wordpress.com/2007/05/11/mutluluk-icin/ ]]>  * Hayatın güçlüklerine katlanabilecek kadar İNANÇ,* Geleceğin daha iyi olacağına inanacak kadar ÜMİT,

(Songul KURT’a Teşekkürler…)

www.saitcamlica.com

Okuduğum kitaplardan, dergilerden, gazetelerden hoşuma giden yazıları hep ajandama notlar alırım. Bazen bir gazete kupürünü bazen bir takvim yaprağındaki bir sözü kesip ajandama yapıştırdığım olur.

Çocuklarla ilgili bir notum vardı ajandalarımın birinde. “Ağlarken tüm bedenleriyle ağlayan, gülerken bütün bedenleriyle gülen çocuklar, henüz iki yüzlü olmayı bilmedikleri için böyle davranıyorlar.”  

Çocuklarda bu gerçeği görmek için onlara dikkatli bakmanıza bile gerek yok. Gülerken tüm bedeni hareket eden çocuklar ağlarken tepine tepine ağlarlar.

Dünyaya geldiğinde ağzıyla kalbi, ruhuyla bedeni aynı dili konuşan çocuklara, büyünce ne oluyor da bu toplumda ikiyüzlü insanların sayısı her geçen gün artıyor?

* * * * * * * * * * *

Geçenler de sevdiğim bir meslektaşım olan Tahir İlker bey’le eğitim üzerine sohbet ederken bana hiç duymadığım bir şey sordu. Dedi ki; “Hocam, medyada şöhret olan insanların önemli bir kısmının kendi çocuklarıyla problemli olmalarının sebebi üzerine hiç düşündün mü?”

Şöhret ile aile saadetinin birlikte çok zor yürüdüğü bir ülkede yaşadığımızı biliyordum. Ama böyle bir soruyla hiç karşılaşmamıştım. Ben soruyu düşünürken Tahir İlker bey çok ilginç bir cevap verdi:

“O çocuklar, ekrandaki anne babaları ile evdeki anne babaları arasındaki farkı çok iyi bildiklerinden anne babalarından çabuk kopuyorlar.”

Kafamda soruyu oturtmaya çalışırken aldığım cevap kafamı daha da çok karıştırdı. “Nasıl yani?” dedim.

“Şöhret olan kişi, çocuğun annesi ise, anne ekrana çıkmadan önce süslenir, makyajını yapar, ekrana çıkar ve dünyanın en hanımefendi, en dürüst, en iyi kalpli, en kibar insanlarından birisi gibi konuşur ve davranır.

Ekranlara çıkan kişi çocuğun babası ise oda aynı şeyleri yapar. Dünyanın en beyefendi, en nazik insanlarından birisiymiş gibi konuşur. Nerede ne yapacağını, kiminle nasıl konuşacağını bilen, örnek bir vatandaş gibi davranan bir portre çizer ekranlarda.

Milyonlarca insan, ekrandan tanıdığı o insanları, çok severler. Onların medyada görülen yüzleri ve tavırlarına hayran olurlar. Milyonlarca insanın ekrandan tanıdığı o insanların önemli bir kısmı evlerine döndükleri zaman onların “kamerasız” ortamlardaki tavırlarını bilen ve gören sadece yakın çevreleri ve dostlarıdır. Tabi ki birde çocukları…

Ekrandaki “hanımefendi” anneyle, evdeki gerçek anne arasındaki fark ne kadar büyük ise, çocuklarda büyüdükçe kendi annelerinden o kadar uzaklaşmaya başlarlar. Çocuklarına fazla zaman ayırmayan, para kazanmak için çocuğunu ihmal eden bir annenin ekranlarda “çocuklarınızla ilgilenin, onları ihmal etmeyin” cümlesini kurması en çok kendi çocuğunu yaralar.

Başkalarına dürüst ve kibar olma, nasihatlerinde bulunan “meşhur” babanın söyledikleri ile yaptıkları arasındaki farkı bilenler o insandan uzaklaşmaya başlarlar. Baba, zamanla çocuğunun gözünden düşmeye başlar.”

            Tahir İlker bey bunları bana anlatırken kendi öğrencilerim ve velilerim aklıma geldi. Geçen yıl öğrencilerimi bir televizyon programına konuk olarak götürmüştük. Öğrencilerim yarışma programına katıldıktan sonra o programın “meşhur” sunucusuna olan sevgilerini kaybettiklerinden bahsetmeye başladılar. Bende ekranlardan tanıdığım o sunucunun tavır ve hareketlerinden rahatsız olmuştum. Kameralar çekim yapmaya başlayınca gösterdiği tavırlar ile çekim aralarındaki davranışları arasındaki farkı program konukları arasında bulunan öğrencilerimi kendisinden soğutmuştu.

  * * * * * * * *

        İki yüzlü değil iki yüz yüzlü insanlardan millet olarak çok çekiyoruz. Hepimiz bundan şikayetçiyiz. Maalesef her geçen gün daha çok yüzlü insanlar görmeye başladık.

İnsan dünyaya iki yüzlü olarak gelmez. Davranışlarını sonradan çevresinden öğrenir. En yakın çevresinden başlayarak, ilmik ilmik, nakış nakış örülür insanın davranışları. En kalıcı davranışları en sevdiklerinden görerek öğrenir çocuklar.

Anne babanın davranışları en kalıcı davranış olarak çocuğun karakterine yansır. Ancak hiçbir anne hiçbir baba evladına “ikiyüzlü” olması gerektiği konusunda “sözlü” bir telkinde bulunmaz. Buna rağmen çocuklar ikiyüzlü olmayı en çok anne babalarından öğrenir.

Nasıl mı?

Akşam evinize misafirler gelir, siz misafirlerinizle uzun uzun sohbet edersiniz. Birlikte çay içer, muhabbet edersiniz. Misafirleri yolcu ettikten sonra karı-koca onların arkalarından konuşmaya başlarsanız, bunu gören çocuklarınıza ikiyüzlü olmayı öğretmenin ilk ilmiklerini atmış olursunuz.

Bir akraba veya arkadaşınızla telefonla konuştuktan sonra, telefonu kapatır kapatmaz onun aleyhinde konuşmaya başlarsanız, çocuğunuz, telefon açıkken başka kapalıyken başka konuşma yapan babanın tavrını nakşeder karakterine.    

Mahallenin bakkalından alışveriş yaparken gayet kibar konuşan bir insan olup evinizde eşiniz veya çocuklarınızla kaba konuşursanız “dışarıda başka içerde başka” olmayı aşılarsınız çocuklara.

Çocuğunuzun okuluna gittiğinizde, okuldaki öğretmenlerin yanında çok hanımefendi,  evde her şeyi dört dörtlük yapan bir insan tavrıyla konuşur, eve geldikten sonra okulun ve öğretmenin arkasından uzun uzun konuşursanız, çocuğunuz öğretmenlerinin yanında başka arkasından başka konuşmaya başlarlar.

Örnekleri istediğiniz kadar çoğaltabilirsiniz.

* * * * * * * * *

       Evlatlarıyla arası açılan sadece “meşhur” insanlar değil. Toplumumuzun her kesimi bu sıkıntıyı yaşıyor. Çocukların yaşları büyüdükçe kendilerini doğuran anneden de, kendilerini doyuran babadan da uzaklaşıyorlar.

İki yüzlü insanlara karşı hepimiz öyle değil miyiz?

Hangi arkadaşınız olursa olsun, size sürekli yalan söylediğini, ikiyüzlülük yaptığını anlamaya başladığınızda onunla aranızdaki dostluk bağları zedelenmeye başlar. Bu süreç devam ettikçe aranızdaki bağlar kopar. Yalancı ve ikiyüzlü olan kişi sizin en iyi dostlarınızdan birisi de olsa onu “silersiniz”. Çünkü ikiyüzlülük mide bulandırır.

Atalarımız ne güzel özetlemiş;

Gülerken göbeği titremeyen adamdan korkun!

         Söylediklerinize de göbeğinize de dikkat edin…!

Çocuklarınız her halinizi biliyorlar.

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar  www.saitcamlica.com  

saitcamlica@gmail.com

N

 “ALLAH’ IM !!!
Üstü olmayanlar üst ver ve dışarıda yaşayanlara ev ver,
Herkese dondurma ver, oyuncakları olsun,…”

ALLAH’ IM !!!
Üstü olmayanlara üst ver ve dışarıda yaşayanlara ev ver,
Herkese dondurma ver, oyuncakları olsun,
Telefonları olsun, oyuncak ve gerçek telefon.
Ben Kur-an okuyorum günahımı affet
Cennetine koy, cennette seni göreyim
Seni çok özledim.
Herkesi koru,
Babalar uzaklara gitmesin,
Fakirlerin bilgisayarları olsun,
Ve kapı kilitleri olsun
Çocuklar arkadaşlarıyla on gün oynasınlar
Sohbette sessiz duranları çok sev.
Annesi, babası ablası, abisi olmayanlara anne baba abla ve abi ver
Ve onlara çiçek yarat.
Bebeklerin bebek arabası olsun
Kardeşleri olsun
Yolları açık olsun.
Paraları olsun fakirlerin.
Yatakları olmayanlara yatak ver, dışarıda yaşamasınlar, hırsızlar çalmasın
Allah’ım seni çok seviyorum
Sakın cehennemine koyma, yılanları, aslanları gösterme.
Allah’ım lütfen herkesi cennete koy, cehenneme hiç kimse girmesin.
Allah’ım bütün dualarımı kabul et.Amin, amin amin…

KAYNAK: www.dinahlak.com

www.saitcamlica.com