Hikayeler

Bazı eğitim seminerlerimden sonra anne babalar hep yanıma gelir ve dert yanarlar. “Hocam biz öğretiyoruz, doğru ve güzel olanı, ancak televizyon bozuyor bizim çocukları” diye başlayan hayıflanmaları sürekli dinlerim.

Anne baba elbette haklılar. Ama nereye kadar?

* * * * * * * * *

“Çocukları televizyonların mahkumiyetinden kurtaralım” diye başlayan nasihatleri hepimiz yaparız ve dinleriz. Ancak televizyonun esaretinden kurtarılması gereken çocuklar değil, büyükleridir.

Matematiksel hesapları ve sosyal araştırma verilerine seminerlerimde kullanmayı çok seviyorum. Televizyonun aile içindeki yerine anlatırken hep “1095 saat” hesaplı araştırma verisini kullanıyorum.

Günde 3 saat televizyon izleyen bir insan, Yazının devamını oku »

Okuduğum kitaplardan, dergilerden, gazetelerden hoşuma giden yazıları hep ajandama notlar alırım. Bazen bir gazete kupürünü bazen bir takvim yaprağındaki bir sözü kesip ajandama yapıştırdığım olur.

Çocuklarla ilgili bir notum vardı ajandalarımın birinde. “Ağlarken tüm bedenleriyle ağlayan, gülerken bütün bedenleriyle gülen çocuklar, henüz iki yüzlü olmayı bilmedikleri için böyle davranıyorlar.”  

Çocuklarda bu gerçeği görmek için onlara dikkatli bakmanıza bile gerek yok. Gülerken tüm bedeni hareket eden çocuklar ağlarken tepine tepine ağlarlar.

Dünyaya geldiğinde ağzıyla kalbi, ruhuyla bedeni aynı dili konuşan çocuklara, büyünce ne oluyor da Yazının devamını oku »